Japońskie ciastka ze słodkich ziemniaków

Słodkie ziemniaki podwójnie pieczone

Japonia to idealne miejsce dla miłośników słodkich ziemniaków (jap. satsuma-imo). W Kraju Kwitnącej Wiśni uprawia się ponad sto odmian tego warzywa z białym, pomarańczowym, różowym i fioletowym miąższem. Zastosowania również są wszechstronne – od rozmaitych dań i deserów po imojōchū – alkohol destylowany ze słodkich ziemniaków.

Japońska nazwa słodkiego ziemniaka (satsuma-imo) pochodzi od prefektury Satsuma (obecnie Kagoshima) położonej na samym południu wyspy Kiusiu. Satsuma-imo trafiły po raz pierwszy do Japonii na Wyspy Ryukyu (obecnie Okinawa) za pośrednictwem Chińczyków i stamtąd ponoć dotarły na wyspę Kiusiu, a następnie do całej Japonii. W prefekturze Kagoshima znajduje się centrum upraw (80%) słodkich ziemniaków, zaś powodem takiego stanu rzeczy jest żyzna wulkaniczna gleba (zasługa wulkanu Sakurajima), która w połączeniu z tropikalnym klimatem, stanowi idealne warunki do uprawy satsuma-imo.

Hummus z batatów z kokosem i kurkumą

Hummus z batatów

Słodkie ziemniaki określane w Nowej Zelandii jako kūmara stanowiły jeden z podstawowych składników diety Maorysów, jak również innych mieszkańców Wysp Pacyfiku zanim w ten rejon świata zawitały statki i okręty kolonistów brytyjskich.
W kraju Kiwi występują one w wielu odmianach, a wszechstronność ich zastosowania jest ogromna, o czym mieliśmy się okazję przekonać kilka lat temu podczas naszej nowozelandzkiej podróży.

Nowozelandzka kūmara i frytki z batatów z pieprzem i limonką

Kumara nowozelandzka i frytki z batatów

Według jednej z hipotez Maorysi przybyli do Nowej Zelandii z mitycznej wyspy Hawaiiki. Osadnicy przywieźli na swoich łodziach rośliny takie jak przypominająca słodkie ziemniaki kūmara, które stanowiły podstawę ich diety. Przybysze zapoczątkowali osadnictwo na Aoteroa oraz uprawę tego warzywa. Kūmarę gotowali tradycyjnie na gorących kamieniach umieszczonych w podziemnym piecu. Technika taka zwana jest hāngi i organizowana jest obecnie również dla turystów np. w skansenach lub w okolicach maoryskich domów spotkań zwanych marae.

Nie trzeba jednakże brać udziału w hāngi, aby skosztować kūmary, gdyż jest ona powszechnie dostępna na lokalnych targach i w miejskich marketach, a występuje w wielu odmianach przez cały rok.
Nowozelandzkie słodkie ziemniaki mają różne rozmiary, kształty i kolory (czerwone, pomarańczowe, złote, jak również fioletowe). Również wszechstronność ich zastosowań jest godna podziwu. Przygotowuje się z nich m.in. dipy, zupy, chipsy czy też frytki określane w Nowej Zelandii rzadziej jako fries, a częściej jako chips.